دوشنبه ۰۷ فروردین ۰۲ ۱۶:۰۵ ۱۹ بازديد
در این وبلاگ می‌خواهم به شما آموزش گام به گام تنظیم مودم را ارائه دهم. با من همراه باشید.
روتر خود را به مودم خود وصل کنید.[1] روترها و روترهای بی سیم به شما امکان می دهند اتصال اینترنت پهن باند خود را با چندین دستگاه به اشتراک بگذارید. اگر ارائه دهنده اینترنت شما دستگاه ترکیبی روتر/مودم را به شما نداده است، باید روتر را به مودم وصل کنید. برای بهترین نتیجه، روتر خود را نزدیک مودم خود قرار دهید.
یک سر کابل اترنت را به پورت LAN مودم و سر دیگر را به پورت WAN روتر خود وصل کنید. اکثر روترها با یک کابل اترنت کوتاه بسته بندی شده اند که می توانید برای این کار استفاده کنید.
روترها در اشکال و اندازه‌های مختلفی وجود دارند، بنابراین مطمئن شوید که با مقایسه ویژگی‌ها، آنچه را که نیاز دارید به دست می‌آورید. اگر مساحت بیشتری دارید که باید آن را بپوشانید یا دیوارهای زیادی در خانه خود دارید، به روتری نیاز دارید که گزینه ارتقا آنتن(ها) با انواع بهره بالا را ارائه دهد - اگر در جعبه ارائه نشده باشد. اگر بیش از یک دستگاه بی‌سیم همزمان با سرعت‌های مختلف متصل می‌شوند، یک روتر از نوع MiMo توصیه می‌شود، در غیر این صورت، سرعت همه دستگاه‌ها به بالاترین میزان پشتیبانی شده توسط همه در آن زمان کاهش می‌یابد.
روتر را با کابل اترنت به کامپیوتر خود وصل کنید. برای تنظیم، باید یک سر کابل اترنت را به پورت LAN روتر خود و سر دیگر را به پورت LAN/ethernet رایانه خود وصل کنید. روتر یک آدرس IP محلی یا "خصوصی" را به هر دستگاهی که به پورت های LAN یا سیگنال وای فای آن از مجموعه ای از آدرس های خصوصی متصل است (در ادامه فهرست شده است) اختصاص می دهد.
WAN مخفف "شبکه گسترده" است که در واقع اینترنت است. LAN مخفف "شبکه محلی" است.
همه روترهای مدرن باید از 802.11n یا Wireless-N پشتیبانی کنند. این پایدارترین است، سریع‌ترین سرعت را ارائه می‌دهد و با استانداردهای قدیمی‌تر مانند 802.11g سازگار است.
آدرس IP روتر را پیدا کنید. اگر این یک نصب جدید یا روتر جدید است، آدرس IP پیش‌فرض را پیدا کنید که ممکن است روی برچسب روی روتر یا در اسناد چاپ شده باشد.[2] اگر آدرس IP روتر را در جایی پیدا نکردید، می توانید مدل روتر را در وب جستجو کنید تا ببینید آدرس پیش فرض چیست.
آدرس های IP به صورت چهار گروه حداکثر سه رقمی، با نقطه از هم جدا شده اند.
آدرس‌های IP محلی «پیش‌فرض» روترها 192.168.0.1، 192.168.1.1، 192.168.2.1 و 10.0.0.1 هستند.
یک مرورگر وب را در رایانه باز کنید و به آدرس IP روتر خود بروید. آدرس IP روتر را در نوار آدرس وارد کرده و Enter را فشار دهید. مرورگر شما سعی می کند به منوی پیکربندی روتر متصل شود.
اگر نمی توانید آدرس IP، نام کاربری یا رمز عبور صحیح را پیدا کنید، مدل روتر خود را به صورت آنلاین جستجو کنید تا ببینید ورود پیش فرض چیست. اگر تغییر کرده است، دکمه Reset را در پشت روتر به مدت 10 (تا 30+ ثانیه همانطور که در دستورالعمل های مدل روتر دیکته شده است) فشار دهید تا تنظیمات پیش فرض کارخانه بازیابی شود و دوباره امتحان کنید.
نام کاربری و رمز عبور خود را وارد کنید. اکثر روترها دارای یک حساب کاربری اولیه هستند که برای ورود به سیستم باید از آن استفاده کنید. این از مدلی به مدل دیگر متفاوت است، اما باید روی روتر یا در اسناد چاپ شود.
معمولی ترین نام کاربری "admin" است.
معمولی ترین رمزهای عبور "admin" و "password" هستند.
بسیاری از روترها فقط به یک نام کاربری و یک رمز عبور خالی نیاز دارند و برخی از آنها به شما اجازه می دهند همه قسمت ها را خالی بگذارید.
تنظیمات بی سیم را باز کنید. هنگامی که وارد روتر خود می شوید، به منوی اصلی روتر یا صفحه وضعیت هدایت می شوید که ممکن است بسته به سازنده روتر شما متفاوت به نظر برسد. بخش «اینترنت» معمولاً می‌تواند در تنظیمات پیش‌فرض باقی بماند، مگر اینکه دستورالعمل‌های خاصی را از ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی خود دریافت کنید. بخش "بی سیم" به شما امکان می دهد شبکه بی سیم خود را راه اندازی کنید، بنابراین به آنجا بروید.
یک نام برای شبکه بی سیم خود وارد کنید. در بخش «بی‌سیم»، باید فیلدی با عنوان «SSID» یا «Name» ببینید. یک نام منحصر به فرد برای شبکه بی سیم خود وارد کنید. این همان چیزی است که دستگاه های دیگر هنگام اسکن شبکه ها می بینند.
برای فعال کردن پخش SSID، کادر را علامت بزنید. این اساساً شبکه بی سیم را "روشن" می کند به طوری که ممکن است به راحتی توسط هر کسی در محدوده سیگنال مشاهده شود.
این را علامت نزنید تا شبکه شما نامرئی شود. فقط کسانی که نام و رمز عبور شبکه شما را می دانند می توانند به آن بپیوندند.
یک روش امنیتی را انتخاب کنید. از لیست گزینه های امنیتی موجود انتخاب کنید. برای بهترین امنیت، WPA2-PSK را به عنوان روش رمزگذاری انتخاب کنید. این سخت ترین امنیت برای شکستن است و بیشترین محافظت را در برابر هکرها و مزاحمان به شما می دهد.
رمز عبور ایجاد کنید. هنگامی که روش امنیتی خود را انتخاب کردید، یک عبارت عبور برای شبکه وارد کنید. این باید یک رمز عبور دشوار، با ترکیبی از حروف، اعداد و نمادها باشد. از هیچ رمز عبوری استفاده نکنید که به راحتی از نام شبکه یا شناخت شما قابل استنباط باشد.
تنظیمات خود را ذخیره کنید. پس از اتمام نام‌گذاری و ایمن‌سازی شبکه بی‌سیم خود، روی دکمه اعمال یا ذخیره کلیک کنید. تغییرات روی روتر شما اعمال می شود که ممکن است چند لحظه طول بکشد. پس از اتمام تنظیم مجدد روتر، شبکه بی سیم شما فعال می شود.
برای اتصال به شبکه بی سیم در تلفن، رایانه لوحی یا رایانه خود، روی شبکه خود کلیک کنید
k و رمز عبور را وارد کنید.
همچنین می‌توانید یک چاپگر بی‌سیم نصب کنید تا هر کسی در شبکه بتواند از آن استفاده کند.
پلی استیشن 3 را به یک شبکه بی سیم متصل کنید تا بتوانید به ویژگی های آنلاین دسترسی داشته باشید.
یک Xbox 360 را به یک شبکه بی سیم وصل کنید تا بتوانید به اینترنت دسترسی داشته باشید.
Apple TV را به شبکه بی سیم وصل کنید تا استفاده از هر ویژگی مرتبط با شبکه راحت تر باش
روتر خود را به مودم خود وصل کنید.[1] روترها و روترهای بی سیم به شما امکان می دهند اتصال اینترنت پهن باند خود را با چندین دستگاه به اشتراک بگذارید. اگر ارائه دهنده اینترنت شما دستگاه ترکیبی روتر/مودم را به شما نداده است، باید روتر را به مودم وصل کنید. برای بهترین نتیجه، روتر خود را نزدیک مودم خود قرار دهید.
یک سر کابل اترنت را به پورت LAN مودم و سر دیگر را به پورت WAN روتر خود وصل کنید. اکثر روترها با یک کابل اترنت کوتاه بسته بندی شده اند که می توانید برای این کار استفاده کنید.
روترها در اشکال و اندازه‌های مختلفی وجود دارند، بنابراین مطمئن شوید که با مقایسه ویژگی‌ها، آنچه را که نیاز دارید به دست می‌آورید. اگر مساحت بیشتری دارید که باید آن را بپوشانید یا دیوارهای زیادی در خانه خود دارید، به روتری نیاز دارید که گزینه ارتقا آنتن(ها) با انواع بهره بالا را ارائه دهد - اگر در جعبه ارائه نشده باشد. اگر بیش از یک دستگاه بی‌سیم همزمان با سرعت‌های مختلف متصل می‌شوند، یک روتر از نوع MiMo توصیه می‌شود، در غیر این صورت، سرعت همه دستگاه‌ها به بالاترین میزان پشتیبانی شده توسط همه در آن زمان کاهش می‌یابد.
روتر را با کابل اترنت به کامپیوتر خود وصل کنید. برای تنظیم، باید یک سر کابل اترنت را به پورت LAN روتر خود و سر دیگر را به پورت LAN/ethernet رایانه خود وصل کنید. روتر یک آدرس IP محلی یا "خصوصی" را به هر دستگاهی که به پورت های LAN یا سیگنال وای فای آن از مجموعه ای از آدرس های خصوصی متصل است (در ادامه فهرست شده است) اختصاص می دهد.
WAN مخفف "شبکه گسترده" است که در واقع اینترنت است. LAN مخفف "شبکه محلی" است.
همه روترهای مدرن باید از 802.11n یا Wireless-N پشتیبانی کنند. این پایدارترین است، سریع‌ترین سرعت را ارائه می‌دهد و با استانداردهای قدیمی‌تر مانند 802.11g سازگار است.
آدرس IP روتر را پیدا کنید. اگر این یک نصب جدید یا روتر جدید است، آدرس IP پیش‌فرض را پیدا کنید که ممکن است روی برچسب روی روتر یا در اسناد چاپ شده باشد.[2] اگر آدرس IP روتر را در جایی پیدا نکردید، می توانید مدل روتر را در وب جستجو کنید تا ببینید آدرس پیش فرض چیست.
آدرس های IP به صورت چهار گروه حداکثر سه رقمی، با نقطه از هم جدا شده اند.
آدرس‌های IP محلی «پیش‌فرض» روترها 192.168.0.1، 192.168.1.1، 192.168.2.1 و 10.0.0.1 هستند.
یک مرورگر وب را در رایانه باز کنید و به آدرس IP روتر خود بروید. آدرس IP روتر را در نوار آدرس وارد کرده و Enter را فشار دهید. مرورگر شما سعی می کند به منوی پیکربندی روتر متصل شود.
اگر نمی توانید آدرس IP، نام کاربری یا رمز عبور صحیح را پیدا کنید، مدل روتر خود را به صورت آنلاین جستجو کنید تا ببینید ورود پیش فرض چیست. اگر تغییر کرده است، دکمه Reset را در پشت روتر به مدت 10 (تا 30+ ثانیه همانطور که در دستورالعمل های مدل روتر دیکته شده است) فشار دهید تا تنظیمات پیش فرض کارخانه بازیابی شود و دوباره امتحان کنید.
نام کاربری و رمز عبور خود را وارد کنید. اکثر روترها دارای یک حساب کاربری اولیه هستند که برای ورود به سیستم باید از آن استفاده کنید. این از مدلی به مدل دیگر متفاوت است، اما باید روی روتر یا در اسناد چاپ شود.
معمولی ترین نام کاربری "admin" است.
معمولی ترین رمزهای عبور "admin" و "password" هستند.
بسیاری از روترها فقط به یک نام کاربری و یک رمز عبور خالی نیاز دارند و برخی از آنها به شما اجازه می دهند همه قسمت ها را خالی بگذارید.
تنظیمات بی سیم را باز کنید. هنگامی که وارد روتر خود می شوید، به منوی اصلی روتر یا صفحه وضعیت هدایت می شوید که ممکن است بسته به سازنده روتر شما متفاوت به نظر برسد. بخش «اینترنت» معمولاً می‌تواند در تنظیمات پیش‌فرض باقی بماند، مگر اینکه دستورالعمل‌های خاصی را از ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی خود دریافت کنید. بخش "بی سیم" به شما امکان می دهد شبکه بی سیم خود را راه اندازی کنید، بنابراین به آنجا بروید.
یک نام برای شبکه بی سیم خود وارد کنید. در بخش «بی‌سیم»، باید فیلدی با عنوان «SSID» یا «Name» ببینید. یک نام منحصر به فرد برای شبکه بی سیم خود وارد کنید. این همان چیزی است که دستگاه های دیگر هنگام اسکن شبکه ها می بینند.
برای فعال کردن پخش SSID، کادر را علامت بزنید. این اساساً شبکه بی سیم را "روشن" می کند به طوری که ممکن است به راحتی توسط هر کسی در محدوده سیگنال مشاهده شود.
این را علامت نزنید تا شبکه شما نامرئی شود. فقط کسانی که نام و رمز عبور شبکه شما را می دانند می توانند به آن بپیوندند.
یک روش امنیتی را انتخاب کنید. از لیست گزینه های امنیتی موجود انتخاب کنید. برای بهترین امنیت، WPA2-PSK را به عنوان روش رمزگذاری انتخاب کنید. این سخت ترین امنیت برای شکستن است و بیشترین محافظت را در برابر هکرها و مزاحمان به شما می دهد.
رمز عبور ایجاد کنید. هنگامی که روش امنیتی خود را انتخاب کردید، یک عبارت عبور برای شبکه وارد کنید. این باید یک رمز عبور دشوار، با ترکیبی از حروف، اعداد و نمادها باشد. از هیچ رمز عبوری استفاده نکنید که به راحتی از نام شبکه یا شناخت شما قابل استنباط باشد.
تنظیمات خود را ذخیره کنید. پس از اتمام نام‌گذاری و ایمن‌سازی شبکه بی‌سیم خود، روی دکمه اعمال یا ذخیره کلیک کنید. تغییرات روی روتر شما اعمال می شود که ممکن است چند لحظه طول بکشد. پس از اتمام تنظیم مجدد روتر، شبکه بی سیم شما فعال می شود.
برای اتصال به شبکه بی سیم در تلفن، رایانه لوحی یا رایانه خود، روی شبکه خود کلیک کنید
k و رمز عبور را وارد کنید.
همچنین می‌توانید یک چاپگر بی‌سیم نصب کنید تا هر کسی در شبکه بتواند از آن استفاده کند.
پلی استیشن 3 را به یک شبکه بی سیم متصل کنید تا بتوانید به ویژگی های آنلاین دسترسی داشته باشید.
یک Xbox 360 را به یک شبکه بی سیم وصل کنید تا بتوانید به اینترنت دسترسی داشته باشید.
Apple TV را به شبکه بی سیم وصل کنید تا استفاده از هر ویژگی مرتبط با شبکه راحت تر باش